Czechy — Poradnik Plonk It (PL)

Słupki w Czechach mają z przodu podwójne pomarańczowe odblaski, z tyłu pojedynczy biały. Rzadsze warianty niebieski i czerwony.

Czechy i Słowacja używają specjalnego barierki typu B — szerszej niż zwykły typ B. W Europie poza nimi się nie występuje.

Najczęściej szerokie, okrągłe słupy betonowe, często sparowane.

Na części słupów krótkie metalowe belki trzymają izolatory.

Dwa wsporniki pod belką w kształcie odwróconego trójkąta — czasem w Czechach i na Słowacji.

Słupy z „trójzębem” — dwa ramiona skośnie w górę; liczba izolatorów i detale bywają różne, kształt ten sam. Najrzadszy z wymienionych, ale tylko te dwa kraje.

Latarnie z grubą podstawą i parami śrub naprzeciwko są powszechne; kształt podstawy bywa różny.

Tymczasowe słupy znaków — kwadratowe, w czerwono-białe pasy.

Szewrony białe z czerwonymi strzałkami; rzadziej czerwone na żółtym.

Pasy gaz/woda przypominające słupy śniegowe często stoją przy drodze.

Znaki szlaków: kolorowy pas między dwoma białymi; czasem strzałka.

Jak w całym byłym bloku wschodnim — wielkie panele; w Czechach i na Słowacji często dobrze utrzymane, kolorowe i z wzorami. Mniejsze budynki też bywają w tym stylu.

Dachy z rombowymi dachówkami są częste w obu krajach.

Antena z szarą taśmą na końcu — często na Gen 3 w Czechach i na Słowacji.

Czerwone auto Gen 4 Google jest w obu krajach.

Czarne auto Gen 4 też w obu krajach.

Te czarne tablice przy końcach mostów (Gen 4) — numer drogi po lewej.

Czeski i słowacki to bliskie języki słowiańskie z akcentami na samogłoskach (á, é, í, ó, ú, ý), ale litery się różnią:

• czeski: Ř, Ě, Ů;
• słowacki: Ľ, Ô, Ä, Ŕ, Ĺ.

Krajobraz czeski jest raczej falisty — dużo pagórków, bez bardzo wysokich gór. Ogólnie Słowacja ma więcej gór, ale też więcej zupełnie płaskich terenów.

W Czechach często ciągłe białe linie zewnętrzne bez linii środkowej.

Znaki kierunkowe w kształcie strzałki z wypełnionym czubkiem; po kształcie widać je z tyłu.

Obwódka czeskich znaków prawie zawsze jest odsunięta od krawędzi paskiem w kolorze tła.

Znaki autostrad/dróg szybkiego ruchu: niebieskie lub zielone, cienka biała obwódka i druga obwódka w kolorze tła.

Najczęstsze tablice uliczne: intensywnie czerwone — szerokie na murach lub wąskie na słupach. W wyjątkowych miejscach inne style, np. Brno. Dość częste też niebieskie.

Czeskie słowo na ulicę to „ulice” (nie „ulica” jak w wielu językach słowiańskich). Zwykle go nie pisze się na tabliczce, ale „ulice” można znaleźć.

Numery domów często na niebieskich lub czerwonych tabliczkach z cienką białą obwódką.

Słupy znaków mają zwykle grube czarne nakładki na górze.

Znak dla pieszych ma pięć pasów.

Czcionka na znakach jest dość cienka.

Czeski słupek kilometrowy: żółta obwódka na zewnątrz czarnej ramki i brak poziomej czarnej kreski przez środek.

Znaki rowerowe są żółte; bywają też oznaczenia jak szlakowe, ale z żółtymi zamiast białych pasów.

Domy podmiejskie często sparowane w bliźniaki.

Dużo czeskiego Gen 3 nagrano zimą — szare, czasem śnieżne kadry.

Białe auto Google jest w Czechach, nie ma go na Słowacji.

Czeski znak przejazdu kolejowego bez tła pod symbolem.

Rzadko, ale możliwe jest Gen 2 w Czechach.

Pierwsza cyfra numeru drogi to 1–6; szóstki rozrzucone są po kraju. Wyjątki: drogi 7, 8, 9 zaczynają w Pradze i idą na północ/północny zachód.

Drogi 1–5 rozkładają się w przybliżeniu jak na mapie; nakładanie i wyjątki często przez dłuższe dwucyfrowe odcinki.

Czterocyfrowe ścieżki rowerowe rosną zgodnie z ruchem wskazówek zegna, od południowych Czech; nie ma ich na Mapach Google — trzeba pamiętać ogólny wzór. Jedno- i dwucyfrowe — na tej mapie, ale są mniej użyteczne.

Czeski numer telefonu ma zwykle 9 cyfr; pierwsze 1–3 to numer kierunkowy. Jeśli pierwsza cyfra to 6 lub więcej, to nie oznacza konkretnego regionu — takie numery są rzadsze.

Około 95% czeskiego wina pochodzi z Moraw Południowych.

Północne Czechy (Bohemia): falisty krajobraz i stromo wznoszące się pojedyncze wzgórza.

Domy szachulcowe głównie wzdłuż północnej granicy z Niemcami.

Domy z grubymi ciemnymi słupami podpierającymi górne kondygnacje — północ kraju.

Ciemne drewniane ściany z jasnymi przetarciami — typowe dla północnych Czech.

Kamienice na Morawach — dwa znaki rozpoznawcze:

• długa strona budynku równoległa do drogi, często długie ciągi;
• nadzwyczaj szerokie wejścia, jak do stodoły.

Ludowe baroko (Selské Baroko) wokół Českich Budziejowic — mocno zdobione ściany w małych wsiach.

Pojedyncze szyby w oknach częściej na północnym zachodzie.

Niebieskie tablice ulic częstsze na wschodzie; Ostrawa to jedyne duże miasto głównie z nimi.

Biała tablica z niebieskim tekstem i czerwoną obwódką jak na Słowacji → jesteś blisko granicy słowackiej.

Białe tablice z czerwonym tekstem — głównie wschód i skrajny południk.

Białe z niebieskim tekstem — wschód, czasem północny środek.

Białe z czarnym tekstem — głównie południowy wschód; łatwo pomylić z niebieskim tekstem.

Centrum Pragi bywa brukowane szaro-białym marmurem (jak w Portugalii) — czasem mozaika, czasem prościej. Notatka: Podobny bruk rzadziej w innych miastach — oceń skalę miasta zanim postawisz Pragę.

Kostki czerwonej cegły, funkcjonalizm — Zlín, dziedzictwo Baťy; w centrum wysokie budynki w podobnym stylu.

W Brnie pary czarno-białych numerów domów.

W Pilźnie numery: dwa ośmiokąty czerwono-białe w odwróconych schematach kolorów.

W Českich Budziejowicach jedna czerwona i jedna biała tabliczka z podkreślonymi numerami.

Czerwone numery z linią podziału i cyfrą rzymską — charakterystyczne dla Liberca.

Linia podziału jest kluczowa — rzymskie cyfry bywają też w innych miastach.

Písek — żółte numery z czarną obwódką.

Dwujęzyczne polskie tablice w Českim Cieszynie i bardzo rzadko w okolicznych miejscowościach.

Šumperk — niebieskie tablice z tekstem na prawie całej powierzchni.