Luksemburg — Poradnik Plonk It (PL)

Luksemburg ma długie żółte tablice z niebieskim paskiem po lewej.

W małym kraju dość często widać samochody zagraniczne z białymi tablicami.

UWAGA: Tylko kilka innych krajów europejskich ma żółte tablice na auta prywatne:

• Holandia — żółte tablice z przodu i z tyłu.
• Wielka Brytania — żółta tylna tablica.
• Część francuskich aut sprzed 2009 — żółta tylna tablica.

Słupki są czarno-białe, w kształcie klina, z szarymi reflektorami. Niektóre mają charakterystyczne wcięcie w dolnej połowie.

UWAGA: Wyglądają prawie jak niemieckie słupki. Główna różnica: w Niemczech reflektory mają dwa śruby, w Luksemburgu trzy.

Słupki Belgii, Holandii i Francji wyglądają zupełnie inaczej.

Szewrony są czarne z żółtymi strzałkami. Rzadko trafisz na niebiesko-żółte.

UWAGA: Żaden sąsiad Luksemburga nie używa takich szewronów.

Inne kraje europejskie z tym schematem kolorów mają zupełnie inny krajobraz: Islandia, Norwegia, Finlandia, Irlandia, Portugalia.

Słupy z wierzchołkiem jak odwrócony trójząb to najczęstszy typ w Luksemburgu.

Są też inne warianty wierzchołków.

UWAGA: Takie słupy widać też często we Francji, Hiszpanii i Portugalii.

Prawie całe pokrycie Luksemburga to Generacja 2 lub Generacja 4.

Generacja 3 jest rzadka, ale występuje.

Luksemburg to kraj bardzo wielojęzyczny. Trzy języki administracyjne: luksemburski, francuski i niemiecki.

Francuski dominuje w komunikacji publicznej. Znaki drogowe i reklamy są zwykle po francusku.

Niemiecki na znakach jest rzadszy niż francuski, ale się zdarza.

Luksemburski jest blisko spokrewniony z niemieckim i może wyglądać bardzo podobnie. Jak niemiecki używa umlautów (kropek nad samogłoskami). Ma też sporo podwójnych samogłosek i czasem é z akcentem.

Większość nazw miejscowości pochodzi z luksemburskiego, niemieckiego lub obu.

Znaki kierunkowe są żółte z cienką czarną obwódką. Nazwy miast pisane wielkimi literami. Mają spiczasty wierzchołek i są otoczone ramą — bardzo rozpoznawalne.

Niektóre znaki mają numery dróg:

• Regionalne — 1–2 cyfry w czerwonym polu.
• Lokalne — 3 cyfry w żółtym polu.

Znaki wjazdu do miejscowości też są żółte i w ramie.

Większość ma dwujęzyczną nazwę. Często u góry numer drogi i znak ograniczenia prędkości.

Ramy z poprzednich wskazówek występują też na wielu innych elementach infrastruktury drogowej.

UWAGA: W Danii też jest dużo podobnych ram. Różnica: w Luksemburgu narożniki są bardziej kwadratowe, w Danii bardziej zaokrąglone.

Prawie wszystkie luksemburskie znaki mają biały słupek.

UWAGA: Białe słupki są też we Francji, ale rzadziej.

Tabliczki ulic są prawie zawsze krótkie, zwykle na białym tle. Wzór zależy od miasta.

Bardzo częsty to ten po lewej na zdjęciu — pochyłe niebieskie narożniki.

UWAGA: Belgijskie tabliczki też bywają krótkie, ale mogą mieć inne kolory tła — nie tylko białe.

Holenderskie są prawie zawsze niebieskie i znacznie dłuższe niż wysokie.

Niektóre słupki mają gruby, okrągły reflektor z niebiesko-białymi oznaczeniami.

UWAGA: Podobne oznaczenia są w Szwecji i Finlandii — krajobraz łatwo je odróżni od Luksemburga.

Znaki piesze mają 5 pionowych pasków.

UWAGA: Belgijskie mają 2 poziome paski.

Znaki przystanków autobusowych są niebieskie w tym samym wzorze. Autobus ma sześć okien.

UWAGA: W Belgii i Holandii znaki przystanków wyglądają inaczej — np. belgijski zawsze ma żółty słupek.

Prawie cały Luksemburg to zielone pagórki z mozaiką pól i lasów.

UWAGA: Przy żółtej tablicy, gdy nie wiesz który kraj — krajobraz pomaga: prawie cała Holandia jest płaska.

Domy często mają ciemne łupkowe dachy.

Ściany i okna są proste, bez ozdób. Ściany zwykle białe, szare lub pastelowe.

UWAGA: Podobna architektura jest w Belgii i Francji przy granicy, ale w Luksemburgu jest szczególnie widoczna.

Lokalne numery dróg mają trzy cyfry i są skupione geograficznie według pierwszej cyfry (1–3).

• 1xx — południowa połowa kraju.
• 2xx — wokół stolicy.
• 3xx — północna połowa kraju.

Północ kraju jest bardziej pagórkowaty i ogólnie wyżej położony niż południe.

Winnice występują głównie na południowym wschodzie kraju.

Centrum Luksemburga zostało częściowo sfotografowane miejskim trekkerem Generacji 3. Czasem widać okulary i siwiejące włosy operatora.