Nowa Zelandia — Poradnik Plonk It (PL)

Słupki drogowe mają czerwony pas owijający górę słupka — idzie dookoła z tyłu i częściowo z przodu. Z przodu lub z tyłu często jest cienki żółty lub biały odblask.

Tablice są białe z czarnym tekstem — przez blur wyglądają głównie na białe.

Najczęstszy słup to beton z jednym długim wgłębieniem przez większość wysokości i małymi srebrnymi osłonami przed possumami. Bywają też okrągłe drewniane oraz betonowe „holey poles”.

Znaki „ustąp pierwszeństwa” mają białą obwódkę i czerwony napis.

Na skrzyżowaniach często maluje się trójkąty ustępstwa na jezdni.

Większość znaków kierunkowych i ostrzegawczych stoi na białych słupach. Znaki ostrzegawcze są romboidalne i żółte.

Często są niebieskie tablice z nazwami ulic z białym tekstem, zwłaszcza na wsi. Inne kolory też są, ale niebieski dominuje.

Zwykle białe linie zewnętrzne. W zabudowanych miejscach bywa żółta przerywana zewnętrzna. Na małych drogach czasem brak linii zewnętrznych. Środek: pojedyncza biała przerywana lub podwójna ciągła żółta.

Szewrony: czarny na żółtym z cienką czarną obwódką. Biały na czarnym jest bardzo rzadki.

Zielone tablice kierunkowe. Na drodze krajowej numer zawsze w czerwonej tarczy. Brązowe tablice — atrakcje turystyczne (pomocne przy pinowaniu).

Znaki mostów na drogach asfaltowych: na szosie krajowej numer w czerwonej tarczy na białym znaku; żółty — nazwa rzeki/mostu.

W lasach bardzo często rosną paprocie.

Dwucyfrowe numery dróg krajowych rosną w miarę przesuwania się z północy na południe. Jednocyfrowe biegną przez duże fragmenty kraju, ale jest ich mało — łatwo zapamiętać.

Kliknij obrazek, by powiększyć.

Numery stacjonarne: siedem cyfr + dwucyfrowy kierunkowy. Numery zaczynające się od 02 to komórki.

Kliknij obrazek, by powiększyć.

Pierwsza cyfra na tabliczkach gospodarstw Fonterra odpowiada wzorowi regionalnemu z mapy.

Grafika: snowf_lake i brainy. Kliknij, by powiększyć.

Auckland, Wellington i Christchurch mają charakterystyczne oznaczenia przystanków.

Kliknij obrazek, by powiększyć.

W wielu miastach wyróżniają się kosze na śmieci z logo rady z przodu. Kolor wieka zmienia się nawet w obrębie miasta.

Kliknij obrazek, by powiększyć.

Waikato i Northland: suchszy klimat i łagodnie pofałdowane wzgórza. Northland jest dość pagórkowaty.

West Coast i część Tasman na Wyspie Południowej: lasy deszczowe umiarkowane i surowy relief — mnóstwo wzgórz i gór, ciemna, zwarta zieleń przez duże opady.

Płaskie partie Southland i Otago: zimniejszy klimat, stromo opadające, alpejskie wzgórza. Roślinność bywa niska i „przycięta” przez pogodę.

Południowe Alpy — długi, śnieżny łańcuch przez większość Wyspy Południowej. Im dalej na południe, tym rzadsza roślinność na szczytach.

Hawke’s Bay: suche, złote, trawiaste wzgórza; w Gen 4 zwykle słońce i biały samochód Street View.

Jasne piaszczyste klify — częste w środkowym Manawatū-Whanganui; też fragmenty Taranaki, Waikato i droga do Hawke’s Bay.

Obszar Alp na północ i południe od Queenstown: wiele jezior polodowcowych — turkusowa woda, przezroczysta.

Góra Taranaki (Egmont): gładkie stoki, ostry, często śnieżny szczyt; otoczenie płaskie — widać z daleka.

W Northland częste są Gen 2 i szutrowe drogi.

Wysokie żywopłoty i rzędy drzew — szczególnie Canterbury, równina Canterbury: płaskie pola; góry często na zachodzie. Jeszcze wyższe żywopłoty koło Tauranga.

Bardzo wysokie żywopłoty — Bay of Plenty, głównie Tauranga.

Winnice — zwłaszcza Marlborough i Hawke’s Bay (są też gdzie indziej).

Kukurydza — prawie wyłącznie Wyspa Północna.

Len nowozelandzki jest wszędzie, ale w długich równych rzędach — myśl o Southland.

W Marlborough często długa, kwadratowa, oliwkowo-brązowa osłona przed possumami obok krótszych srebrnych.

W Southland wiele słupów ma długą cylindryczną srebrną osłonę — rzadziej zachodnie Otago.

Holey poles — najczęściej Southland i okolice Auckland.

Kwadratowe betonowe słupy bez typowego wgłębienia — głównie Southland, też Otago, Taranaki, Manawatū-Whanganui.

Belki przesunięte względem środka słupa — Otago, Marlborough, Wellington, Taranaki.

Środkowy izolator na wysokim metalowym słupku — granica Auckland/Waikato i inne miejsca w Waikato.

Biała farba na środkowej części drewnianej belki — wschodnie Waikato, miasto Whanganui, fragmenty zachodniego Bay of Plenty, Taranaki, Manawatū-Whanganui, wschodnie Wellington.

Żółta zawieszka jak z bydłem — większość słupów w Gisborne; pojedyncze miejsca na Wyspie Południej i północnym Hawke’s Bay.

Naklejka ostrzegawcza: żółty trójkąt między dwoma białymi prostokątami — Hawke’s Bay od Taupo do Rotorua, północne Waikato, południe Auckland.

Średnia pionowa czarna naklejka, 5 cyfr — West Coast, Tasman, południowe Canterbury, południowy Northland.

Długa czarna pionowa naklejka, 6 cyfr i mały czarny kwadrat pod spodem — większość Wyspy Północnej, Southland, Otago. Na Północnej pierwsza cyfra 3 lub 4, na Południowej zwykle 8.

Koło Timaru: wysoki prostokąt pomarańczowej farby z tekstem „DANGER LIVE WIRES”.

Mała pozioma czarna tabliczka z numerami — Taranaki i Wellington; rzadko Manawatū-Whanganui, Waikato, południowe Hawke’s Bay.

Podobna biała pozioma — fragmenty Wyspy Północnej.

Białe linie zewnętrzne bez linii środka — najczęściej Gisborne, też północne Hawke’s Bay i Wellington.

Typowy słupek, ale z zielonym pasem — południowe Canterbury i fragmenty wschodniego Southland.

Słupek z czarnym pasem zamiast czerwonego — Wellington, zwłaszcza starsze Gen 3.

Drewniane ogrodzenia z ciasno ustawionymi słupkami — Wyspa Północna, północ Wyspy Południowej, półwysep Banks.

Drewniane ogrodzenia z dużymi szczelinami — głównie Wyspa Południowa i Taranaki.

Cienkie metalowe słupki — prawie wyłącznie Wyspa Południowa.

Krótkie drewniane przedłużenia słupka ogrodzenia — Hawke’s Bay, czasem Manawatū-Whanganui i Gisborne.

Znacznie dłuższe przedłużenia — głównie Southland i Hawke’s Bay, też Otago.

Auto z biało-niebieskim przodem — głównie Wyspa Północna; czasem Canterbury i Marlborough.

Wzór biało-niebiesko-biały mocno rozmyty — głównie Wyspa Południowa lub Auckland i na północ.

Wiele charakterystycznych tablic ulic w północnej Nowej Zelandii — zestawienie na grafice.

Kliknij obrazek, by powiększyć.

Tablice ulic — południowa Nowa Zelandia.

Kliknij obrazek, by powiększyć.

Wellington łatwo poznać po wyjątkowo pagórkowatej zabudowie.

Stewart Island: pokrycie tylko koło Oban; charakterystyczna zatoka z małymi łódkami. Tylko Gen 3.

Okolice Tongariro: niska roślinność wulkaniczna; Ruapehu i Tongariro w pobliżu, szczyty często w chmurach.

Pokrycie na Ruapehu: ciemny krajobraz wulkaniczny, mało roślinności.

Trzęsienie 2011 w Christchurch: pokrycie z 2012 często w złym stanie; podtopione podjazdy. Na nowszym materiale dzielnice wyglądają jak przedmieścia, ale prawie bez domów — widać ślady po dawnych podjazdach.

Fragment drogi stanowej 85 w Otago: lekki śnieg między Becks a Morrison.

Lower Hutt i Upper Hutt leżą w szerokiej, zielonej dolinie z północnego zachodu na południowy wschód.

Blenheim: duży pas wzgórz na północy i południu miasta.

Sady pod zieloną siatką — często koło Tauranga, też Gisborne.

Półwysep Banks (Akaroa): skaliste, trawiaste wzgórza, małe laski drzew.

Północne Marlborough (Marlborough Sounds): góry porośnięte lasem wystające z wody.

Półwysep Otago na wschód od Dunedin: cabbage trees, żółte krzewy, małe laski sosen stożkowych, len. Słupy często z przesuniętymi belkami.

Droga 73 koło Arthur’s Pass: prawie wyschnięta rzeka z mnóstwem żwiru; samochód SV jechał za czarnym pickupem z dwiema drabinami na dachu.

Droga 94: gęsty las czerwonego buka i ośnieżone szczyty.

Droga 80 w Alpach Południowych: dolina polodowcowa w kierunku północ–południe; na zachodzie śnieżne góry, na wschodzie rzeka Tasman i jezioro Pukaki.

Pirongia i Kakepuku często widać razem na płaskim tle: Pirongia na zachodzie — długi grzbiet z dwoma wyraźnymi garbami; Kakepuku na południu — kształt stożka wulkanicznego.

Wulkan Putauaki we wschodnim Bay of Plenty: szczyt jak ucięty, przypomina żabę z dwoma „oczami” po bokach.